هفت صبح| داستان از یک ویدیوی کوتاه در فضای مجازی شروع میشود. کلیپی که بسیاری را به تفکر واداشت. در این محتوای اینترنتی دختری را میبینید که سوالی ساده را از مخاطبان میپرسد: «چرا شما دهه پنجاهیها و شصتیها اینقدر مودب بودید؟ چرا همیشه فقط «چشم» میگفتید؟!» بعد، درست در همان لحظهای که بیننده در دنیای گذشته و حس نوستالژی غرق میشود و به دنیای شیرین ادب و احترام سالهای نه چندان دور گذشته فکر میکند، تصویر ناگهان تغییر میکند و مادری را نشان میدهد که با جارو فرزندش را کتک میزند!
این تضاد خندهدار، در واقع نشان دهنده تلخترین حقیقت ماجراست. ما گاهی «ادب» را با «اطاعت» اشتباه میگیریم. فکر میکنیم نسلی که کمتر حرف میزد و بیشتر تحمل میکرد، مودبتر بود؛ اما حقیقت این است که آن نسل، کمتر «اجازه» میداد حرف بزند. حالا که نسل جدید به جای «چشم» گفتن دائم میپرسد «چرا؟»، خیلیها سریعاً برچسب بیادب به او میزنند. اما اگر واقع بینانهتر نگاه کنیم، میبینیم که مسئله اصلاً ادب یا بیادبی نیست؛ مسئله این است که تعریف ما از «احترام» و «رابطه با بزرگترها» در این چند دهه کاملاً عوض شده است. …
