امروز دارو در ایران تبدیل به یک قمارتمام عیار شده است. بیمار با نسخه به داروخانه میرود اما با جواب «آزاد حساب میکنیم» روبهرو میشود. دلیلش ساده است: داروخانهها پولشان را دیر از بیمهها میگیرند و دیگر توان ریسک ندارند. دکتر خسرونیا میگوید این یک چرخه معیوب است؛ دولت بودجه نمیدهد، بیمه طلب داروخانه را نمیپردازد و در نهایت بیمار است که باید قیمت نجومی دارو را از جیب بدهد.
از طرف دیگر، مدیران تامین اجتماعی مثل صادقیراد میگویند لزومی ندارد با همه داروخانهها قرارداد ببندیم! این یعنی بیمار باید برای پیدا کردن یک داروخانه طرف قرارداد، کل شهر را زیر پا بگذارد. حتی اگر داروخانه را پیدا کند، باز هم احتمال دارد داروی او «تحت پوشش» نباشد و مسئولین هم توپ را به زمین شورای عالی بیمه میاندازند.
نتیجه این بوروکراسی چیست؟ غیر ازبیمارانی که مجبورند داروهای حیاتیشان را «نصفه» بخرند یا بین خرید نان و دارو یکی را انتخاب کنند؟!. در این بازی پینگپنگی مدیران، تنها کسی که میبازد، بیماری است که فقط میخواست داروی نسخهاش را بگیرد و به خانه برگردد.
…
