کریمی/ اگرچه این ادعا نیازمند سنجش با آمار رسمی مذاکرات و دیدارهای دیپلماتیک است، اما از منظر تحلیل روابط بینالملل، افزایش تمایل کشورها به گفتوگو با تهران میتواند نشانهای از تغییر محاسبات بازیگران خارجی نسبت به ایران باشد. کشوری که در سالهای گذشته بخش مهمی از سیاست خارجی خود را صرف تلاش برای کاهش فشارهای اقتصادی، مدیریت تحریمها و باز کردن مسیرهای مذاکره میکرد، اکنون در شرایطی قرار گرفته که مجموعهای از کشورها برای حفظ یا توسعه روابط خود با ایران، ناگزیر به توجه بیشتر به مواضع تهران هستند.اهمیت این موضوع زمانی بیشتر میشود که بدانیم دیپلماسی در جهان امروز تنها به روابط سیاسی محدود نیست. انرژی، تجارت، حملونقل، امنیت منطقهای، سرمایهگذاری، بازارهای مصرف، کریدورهای ترانزیتی و دسترسی به منابع طبیعی، همگی بخشی از پازل مذاکره کشورها با یکدیگر هستند. از این منظر، هر تغییری در وزن ژئوپلیتیکی ایران میتواند بهطور مستقیم بر ظرفیتهای اقتصادی کشور اثر بگذارد.
معادله مذاکره تغییر کرده است …
