نظارت، نه کنترل

«گوشی‌ات را بده ببینم!» این جمله برای خیلی از ما پدر و مادرها آشناست. گاهی با نگرانی می‌گوییم، گاهی با عصبانیت و گاهی هم فقط برای اینکه خیالمان راحت شود. راستش را بخواهید، من هم بارها این وسوسه را داشته‌ام که برای مطمئن شدن از حال فرزندم، سرکی به دنیای او بکشم؛ ببینم چه چیزی می‌بیند، با چه کسی حرف می‌زند، چه چیزی جست‌وجو کرده و چه اتفاقی در آن طرف صفحه افتاده است.

نگرانی برای ما پدر و مادرها غریبه نیست. وقتی پای فرزندمان و اینترنت وسط می‌آید، طبیعی است که بخواهیم حواسمان جمع باشد. اما شاید لازم باشد بین دو مفهوم تفاوت بگذاریم: «نظارت» و «کنترل». این دو، هرچند گاهی به‌جای هم استفاده می‌شوند، یکسان نیستند. کنترل معمولاً از جایی شروع می‌شود که می‌خواهیم همه‌چیز را خودمان تعیین کنیم؛ چه محتوایی ببیند، با چه کسی حرف بزند، چه زمانی گوشی را بردارد و چه زمانی کنار بگذارد. …