اواسط شهریورماه فصلی است که جنگلهای هیرکانی بهواسطه یکی از مهمترین اجزای خود، که مسیری تکاملی را با یکدیگر طی کردهاند، یکبار دیگر و اینبار از سوی بزرگترین گونه علفخوار کشور، یعنی مرال، به خروش درمیآید. این خروش که در میان جوامع محلی بخشهای مختلف شمال به «ورزاونگ»، «ورزاچمر» و «گوکل» مشهور است، نسلبهنسل به یادگار مانده است. هنوز مناطقی از جنگلهای هیرکانی شاهد حضور و بانگ این گونه ارزشمند هستند؛ بانگی که نه از سر سرخوشی و سرور، بلکه نعرهای در امتداد تکامل حیات در جنگل هیرکانی است؛ بانگی که نویدی برای شکوفایی، پویایی و ایجاد نسلی جدید است.
گله نرها در این فصل از هم جدا میشوند و هر یک از نرهای بالغ دست به انتخاب گله میزنند. آنها برای مدت حدود یک ماه، تمام تلاش، حواس و انرژی خود را صرف حفظ گله و باروری میکنند. از همین رو، به بانگدهی برای حفظ قلمرو جنسی، که به حرمسرا نیز معروف است، میپردازند. آنها با بانگ خود حضورشان را به نرهای رقیب اعلام و دیگر نرها را از حریم خود دور میکنند. …
