«بسه دیگه، گوشی رو بذار زمین!»؛ جملهی آشنایی برای ما مادر و پدرهاست، شاید یکی از پرتکرارترین جملههای این روزهای خانهها. این جمله را وقتی میگوییم که میبینیم بچه مدت زیادی مشغول دنیای دیجیتال است، وقتی جوابمان را نمیدهد چون غرقِ بازی است یا وقتی میبینیم حتی برای چند دقیقه هم حاضر نیست گوشی را کنار بگذارد. اما بد نیست برای یک بار هم که شده، خود را جای فرزندمان بگذاریم. اگر همین جمله را کسی به ما بگوید چه؟ چه جوابی داریم؟
واقعاً چقدر از روزمان با رسانهها میگذرد؟ چند ساعت در روز، صرف پرسهزدن در شبکههای اجتماعی میشود؟ گوشی که همیشه کنار دستمان است، تبلتی که برای یک کار کوچک روشنش میکنیم یا لپتاپی که قرار بود فقط یک ایمیل را جواب بدهیم و ساعتها مشغولشان میشویم، تلویزیونی که روشن میماند حتی وقتی کسی حواسش به آن نیست. گاهی هم همه اینها با هم؛ یک صفحه برای کار، یکی برای پیامها و یکی هم برای اینکه چند دقیقه ذهنمان را خالی کنیم. …











