نینیبان: ترس از تاریکی یکی از تجربههای رایج دوران کودکی است؛ مخصوصاً وقتی کودک تخیل فعالتری پیدا میکند و میتواند برای صداها، سایهها و چیزهایی که نمیبیند، داستانهای مختلف بسازد. ممکن است کودکی که در طول روز بهراحتی در اتاقش بازی میکند، شب هنگام خاموش شدن چراغها ناگهان مضطرب شود، والدینش را صدا بزند یا حاضر نباشد تنها بخوابد.
واکنش والدین در این موقعیت اهمیت زیادی دارد. هدف این نیست که کودک را مجبور کنیم «نترسد»، بلکه باید به او کمک کنیم احساس امنیت کند و کمکم یاد بگیرد با این ترس کنار بیاید. بعضی واکنشهای به ظاهر ساده والدین، ممکن است ترس کودک را بیشتر کنند.
ترس کودک را مسخره نکنید
جملههایی مثل «این که چیزی نیست!» یا «بچه که از تاریکی نمیترسه» شاید از نظر بزرگسالان منطقی به نظر برسند، اما برای کودک کمکی نمیکنند. چیزی که برای والد کوچک و بیاهمیت است، ممکن است برای کودک کاملاً واقعی و ترسناک باشد. …
