دهه سی و چهل هجری شمسی در تاریخ هنر این سرزمین دوران عجیبی است. دورانی که فرهنگ شهری ایران به سرعت در حال تغییر بود. تهران دیگر آن شهر سنتی قدیمی نبود. شهری بود که به سرعت بزرگ میشد و طبقه متوسط جدیدی در آن شکل گرفته بود که با مظاهر جهان مدرن مثل دانشگاه، رادیو، سینما، مطبوعات و تلویزیون آشنا میشد و همین آشنایی باعث ظهور سبک زندگی تازهای شد که با دهههای پیش از خود بسیار تفاوت داشت.
این دوره یک تضاد مهم فرهنگی در ایران شکل گرفت. از یک سو جامعه ایران میل شدیدی به مدرن شدن و هنر غربی داشت و از سوی دیگر برخی هنرمندان و معماران و روشنفکران ایرانی در تلاش بودند تا این تمایل به مدرن شدن را به تقلید صرف از اروپا و آمریکا تقلیل ندهد. سوال روز آن زمان هنرمندان این بود که آیا میتوان مدرن بود و در عین حال ایرانی ماند؟ این پرسش در معماری بیش از هر جای دیگری خود را نشان داد. …













