بازار
مسئله دقیقاً از همین‌جا آغاز میشود، بازاری که در یک شب بیش از هزار میلیارد تومان گردش مالی ثبت می‌کند، چه نسبتی با هنرمندی دارد که برای برگزاری نمایشگاه، تأمین هزینه مواد اولیه و فروش چند اثر کوچک گرفتار مشکلات اقتصادی است؟ آیا با بلوغ بازار هنر مواجهیم یا با تورم ارزش دارایی‌هایی که امضای چند هنرمند مشهور را دارند؟ حراج تهران در بیست‌وششمین دوره خود به نقطه‌ای رسیده که بررسی عملکردش به تحسین رکوردها محدود نمی‌شود. اکنون باید درباره منطق اقتصادی، اعتبار هنری و پیامدهای فرهنگی این ارقام نیز جدی‌تر صحبت کرد.
یک شب، سه رکورد و هزار میلیارد تومان
فاصله حراج بیست‌وششم با دوره پیشین حیرت‌آور است، تیرماه امسال، فروش ۴۶۴ میلیارد تومانی حراج تهران اتفاقی بزرگ محسوب می‌شد، اما سه ماه بعد رقم معاملات بیش از دو و نیم برابر شد، تمامی ۱۰۰ اثر متعلق به ۹۳ هنرمند خریدار پیدا کردند و مجموع فروش حدود ۵۶ درصد بالاتر از ارزش پایه اعلام‌شده قرار گرفت. در صدر معاملات، مجسمه برنزی «هیچ» پرویز تناولی ایستاد، اثری که با قیمت پایه ۱۹۵ میلیارد تومان عرضه شد و چکش نهایی آن روی ۲۸۰ میلیارد تومان فرود آمد. پس از آن، اثر منیر فرمانفرماییان و تابلوی «درون، بیرون» کوروش شیشه‌گران رکوردهای بعدی را ساختند، همین سه اثر در مجموع ۴۹۱ میلیارد تومان فروختند، یعنی حدود ۴۱ درصد کل معاملات یک شب.
…
