نظام تصمیمگیری و ساختار برنامهریزی در کشور، طی سالهای اخیر با پدیدهای نوظهور، پیچیده و بهشدت مخرب مواجه شده است که میتوان آن را تجارت ناشیانه خیالبافیها در قالب گزارشهای کارشناسی نامید. در همین راستا، جلساتی که بر اساس استانداردهای حکمرانی باید محل بررسی دقیقترین دادههای علمی، آماری و راهکارهای عملیاتی برای گرهگشایی از بحرانهای عمیق معیشتی، ناترازیهای کلان اقتصادی و فرسایش زیرساختها باشند، روزبهروز بیشتر به تریبونی برای ارائه ادعاهای عجیب، فاقد پشتوانه اجرایی و متکی بر اطلاعات بهکلی مخدوش تبدیل میشوند.
خطری که از دل این نشستها و راهبردهای خیالی بیرون میزند، صرفاً چند فریم عکس، چند دقیقه ویدئوی سمی که در شبکههای اجتماعی وایرال شده و سوژههایی برای مزاح عمومی میشود، نیست؛ بلکه اتکای حیاتیترین بخشهای تصمیمگیری کشور به دادههای فانتزی، تحلیلهای شبهعلمی و گزارشهای سراسر اشتباهی است که صورتحساب نهایی آن را در نهایت، اقتصاد رو به افول کشور پرداخت میکند. …
