ضربهای که آثار آن ممکن است تا دههها باقی بماند. اما شاید مهمترین درس این فاجعه برای ما، نه خود حادثه، بلکه امکان کاهش چشمگیر تلفات جانی از طریق پیشبینی و هشدار بهموقع درباره بخشی از این زنجیره باشد. در گزارشها آمده است که در مقطعی، تراز آب در مدت تنها ۳۰ دقیقه حدود ۹ متر افزایش یافت. چنین افزایش سریعی در تراز آب، میتواند نشانهای هشداردهنده از شکلگیری یک رخداد تندسیلابی باشد. با دانش و فناوریهای امروز و با بهرهگیری از تجربه کشورهای توسعهیافته، ایجاد سامانههای پیشبینی و هشدار سریع تندسیلاب، بهویژه در نقاط پرخطر، کاملا دستیافتنی است و در بسیاری از موارد میتواند تلفات جانی را به نحو قابل ملاحظهای کاهش دهد.
در فیلمهایی که از تندسیلابهای نپال منتشر شده است، به وضوح میتوان دید که گاهی تنها چند ثانیه تفاوت میان مرگ و زندگی است. بنابراین میتوان تصور کرد که پیشهشداری چنددقیقهای یا حتی چنددهدقیقهای میتوانست جان شمار زیادی از انسانها را نجات دهد. تصور کنید در دره این رودخانه، صدها آژیر هشدار تندسیلاب نصب شده بود و همزمان پیام هشدار به تلفنهای همراه تمام افراد حاضر در منطقه ارسال میشد. البته فناوری بهتنهایی کافی نیست؛ آموزش و آگاهی مردم از پیشنیازهای اساسی موفقیت هر سامانه هشدارسریع محلی است. پیشنیاز بسیار مهم دیگر، «طرح عملیاتی شرایط اضطراری» است. طرح عملیاتی شرایط اضطراری سندی است که اقدامات، مسئولیتها، منابع و روشهای هماهنگی لازم برای پیشگیری، آمادگی، واکنش و بازگشت به شرایط عادی در هنگام وقوع حوادث و بحرانها را مشخص میکند. هدف آن، کاهش تلفات انسانی، خسارات مالی و زیستمحیطی و تسریع در مدیریت مؤثر شرایط اضطراری است. …
