من تلاش کردم پلهپله این مسیر را طی کنم؛از گروه کارگردانی شروع کردم، ایستادم، تجربه کردم، آموختم، اشتباه کردم، دوباره شروع کردم، فیلم کوتاه ساختم و آرامآرام جلو آمدم تا رسیدم به اولین فیلم مستند سینماییام؛ «رویای ناتمام».
برای من، این فیلم حاصل سالهایی است که هر قدمش با امید، تردید، یادگیری و گاهی با جنگیدن به دست آمده است. «رویای ناتمام» بخشی از مسیر من است؛ مسیری که حالا اکرانش، خودش تبدیل به یک رؤیای ناتمام شده است.
گاهی فکر میکنم ما در سینما فقط با نتیجهها سنجیده میشویم، نه با مسیری که برای رسیدن به آنها طی کردهایم. مدیران، اغلب فیلم نهایی را میبینند، اما پشت هر فیلم، سالهایی هست که دیده نمیشود؛ سالهای یاد گرفتن، دوام آوردن، کار کردن و دوباره امیدوار شدن.
ما یکشبه فیلمساز نشدهایم.من یکشبه به اینجا نرسیدهام. سالها در پشت صحنه ایستادهام، از آدمهای این سینما یاد گرفتهام، دوربین را شناختهام، روایت کردن را آموختهام و برای اینکه روزی بتوانم فیلم خودم را بسازم، قدمبهقدم آمدهام. …
