بازخوانی خاطرات ابوالحسنخان صدیقی و هوشنگ سیحون که به مفاخر ایران چهره و کالبد دادند به قلم؛ شیما سیدی؛ روزنامهنگار
سال از روزی که سنگها دوباره روی هم چیده شدند و بنای آرامگاه فردوسی جان گرفت، میگذرد. در این مدت ما نیز همچون میلیونها نفر دیگر از این شاهکار هنر و معماری بازدید کردهایم، جلوی عظمت بنا سر خم کردهایم و در دل آفرینی بر روان فردوسی و سازندگان آرامگاه او فرستادهایم. اما اینبار قصه فرق دارد. با کسانی همقدم شدهایم که نام خانوادگیشان روی این سنگها حک شده است؛ نادر سیحون و نوشیندخت صدیقی. فرزندان دو مردی که به تاریخ و اسطورههای این سرزمین کالبد و چهره دادند.
نوشیندخت صدیقی، دختر ابوالحسنخان صدیقی، خالق مجسمه مرمرین حکیم ابوالقاسم فردوسی و نادر سیحون، پسر هوشنگ سیحون، معماری که توانست پس از ۳۰ سال معمای سنگین بودن ساختمان آرامگاه فردوسی را با طراحی تالار زیرین حل و بنای آن را از نو تجدید کند. …
