به گزارش شهرآرانیوز؛ شاید تجربه کرده باشید که دررابطهبا همسرتان، بهجای اینکه از خود بپرسید: «آیا من همسر خوبی هستم؟»، مدام با نگرانی از خود میپرسید: «نکند همسر بدی باشم؟ نکند خیلی افتضاح عمل کنم؟» این دقیقاً همان نقطهای است که کمالگرایی وارد رابطه میشود. نقطهای که انگار ما کفش آهنی پوشیدهایم تا همه مشکلات را یک تنه به خودمان نسبت دهیم.
در این گزارش گامبهگام با فاطمه امانی، رواندرمانگر هیجانمدار همراه میشویم تا این نوع از کمالگرایی پنهان را بشناسیم. کلنجارهای دائمی ته ندارند!
برای مثال، ممکن است زنی مدام با خود فکر کند: «نباید اینقدر عصبانی میشدم؛ باید بیشتر به همسرم توجه میکردم؛ چرا مثل فلانی نیستم که همیشه آرام و مهربان است؟» یا مردی مدام با خود کلنجار برود که: «باید همیشه حواسم به تمام نیازهای همسرم باشد؛ من مرد هستم و نباید خسته شوم.» گویی از خود انتظار دارد که «سوپرمن» باشد و اگر همسرش ناراحت است، حتماً خودش کوتاهی کرده است. رابطه سالم: رابطه با اشتباه!
مشکل اینجاست که وقتی استانداردهای ما برای «همسر خوببودن» بیش از حد بالا و غیرواقعی میشود، رابطه را به یک آزمون دائمی تبدیل میکنیم. در این صورت، هر بحث، هر اشتباه یا هر روزی که حوصله نداریم، به مدرکی علیه خودمان تبدیل میشود تا برچسبهایی مثل «من کافی نیستم» یا «من همسر خوبی نیستم» را به خود بزنیم.
اما باید بدانیم که در یک رابطه سالم، قرار نیست هیچوقت اشتباه نکنیم، عصبانی نشویم، خسته نشویم یا همسرمان را ناراحت نکنیم. رابطه سالم، فضایی است که بتوانیم بگوییم: «بله، من امروز عملکرد خوبی نداشتم، اما این به معنای آن نیست که همسر بدی هستم.» این رفتار من، رفتار درستی نبود.
در ادامه حتما بخوانید هشدار یک روانشناس نسبت به گسترش روانشناسی زرد در شبکههای اجتماعی | تعارضات زندگی مشترک با روشهای فوری رفع نمیشود ترمیمهای فراموش شده... …
