اقتصادایرانی:
خروج نیروی انسانی از صنعت لزوما به معنای کاهش اشتغال نیست؛ پرسش مهمتر این است که این نیرو در کجا جذب میشود و آیا بخش مقصد، ارزش افزوده و بهرهوری بیشتری ایجاد میکند یا اقتصاد صرفا شاهد انتقال نیروی کار به فعالیتهای کمبازدهتر است.
در بهار ۱۴۰۵، تعداد شاغلان ۱۵ ساله و بیشتر کشور حدود ۴۵۰ هزار نفر کاهش یافت. در همین دوره، اشتغال بخش صنعت با افتی بیش از ۶۰۰ هزار نفری مواجه شد. در مقابل، خدمات با سهم ۵۳.۸ درصدی همچنان بزرگترین بخش بازار کار ایران بود و صنعت و کشاورزی بهترتیب حدود ۳۱ و ۱۵.۱ درصد از اشتغال را به خود اختصاص دادند. افزایش سهم خدمات، به خودی خود نشانه نامطلوبی نیست. اقتصادها در مسیر توسعه، بهطور طبیعی از کشاورزی به صنعت و سپس به خدمات حرکت میکنند. حتی گسترش بخش خدمات میتواند بخشی از تحول ساختاری اقتصاد باشد؛ مشروط بر اینکه خدمات جدید، تخصصی، سرمایهبر و متکی بر فناوری باشند. مساله ایران اما این است که آیا چنین تحولی در حال وقوع است یا صنعت نیروی کار خود را از دست میدهد، بدون آنکه بخشهای جدید اقتصاد توان جبران ظرفیت مولد آن را داشته باشند. …
