فوتبال ایران سالهاست در محاصره همین صندلیها زندگی میکند. صندلیهایی که صاحبانشان عوض نمیشوند، فقط فصلها از کنارشان عبور میکنند. یک روز جام ملتها میآید، یک روز مقدماتی جام جهانی، یک روز لیگ ملتهای آسیا و روز دیگر دوباره همان نشستها، همان چهرهها و همان تصمیمها.
فهرست تازه تیم ملی منتشر شده است؛ فهرستی که قرار بود پنجرهای رو به فردا باشد اما بیشتر شبیه آلبومی قدیمی است که فقط جلدش را عوض کردهاند. هنوز همان صداها از نیمکت شنیده میشود، همان چهرهها روی برگه دعوت حضور دارند و همان تفکر، مسیر را هدایت میکند. انگار زمان در حوالی ساختمان فدراسیون فوتبال کمی کندتر از بقیه نقاط کشور حرکت میکند.
در این میان تنها چیزی که تغییر میکند، عددها هستند. رقمهایی که هر روز روایتی تازه دربارهشان شکل میگیرد. عددهایی که هیچکس دقیق نمیداند از کجا میآیند و تا کجا میروند، اما همه دربارهشان حرف میزنند. درباره قراردادی که تمدید شده، درباره پاداشهایی که گفته میشود پرداخت شده و درباره آیندهای که پیش از آنکه توضیح داده شود، تعیین شده است. …
