به گزارش خبرگزاری ایمنا، وقتی از فاصلهای دور به یک شهر نگاه میکنیم، پیش از آنکه جزئیات خیابانها، نماها و فضاهای شهری را ببینیم، مجموعهای از ساختمانها، ارتفاعها و حجمهایی را میبینیم که در برابر آسمان قرار گرفتهاند؛ گاهی منظم و هماهنگ، گاهی متنوع و پویـا و گاهی چنان پراکنده و ناهماهنگ که هیچ تصویر مشخصی از شهر به دست نمیدهند؛ این تصویر کلی تا حد زیادی به چیزی وابسته است که در معماری و طراحی شهری از آن با عنوان «خط آسمان» یاد میشود.
خط آسمان یا Skyline در سادهترین تعریف، خط فرضی حاصل از قرار گرفتن لبه بالایی ساختمانها در برابر آسمان است؛ مرزی که از کنار هم قرار گرفتن ارتفاع، فرم و حجم بناها شکل میگیرد و در هر بخش از شهر میتواند الگوی متفاوتی داشته باشد. اگر از یک خیابان، میدان، فضای باز یا حتی از فاصلهای دور به مجموعه ساختمانهای شهر نگاه کنیم، امتداد نقاط فوقانی بناها تصویری را شکل میدهد که همان خط آسمان آن محدوده است. بنابراین، خط آسمان یک خط واقعی روی ساختمانها نیست، بلکه تصویری ذهنی و بصری از نحوه قرارگیری تودههای ساختمانی در برابر آسمان است. …
