به گزارش خبرگزاری ایمنا، در هتل و کافه هارد راک پاتایا صحنهای ساخته شده بود که بیشتر به یک نمایش تبلیغاتی شبیه بود، شهردار شهر، مقامهای پلیس و زنانی با لباس سنتی تایلندی، ملوانانی را استقبال میکردند که نزدیک به ۹ ماه در دریا حبس شده بودند، اما پشت این تصویر رنگارنگ، واقعیتی دیگر بود، به خدمه از پیش گفته شده بود درباره وضعیت واقعی داخل ناو با خبرنگاران سخن نگویند، سکوتی تحمیلی که خودش گویای بحرانی است که فرماندهان ترجیح میدهند از چشمها پنهان بماند. با این حال ملوانان از اشتیاق خود برای قدمگذاشتن روی زمین سفت، خوابیدن و بازگشت به خانه گفتند. یکی از آنها به نام «بریس» که نخواست نام خانوادگیاش منتشر شود، تنها توانست بگوید: «الان انگار در یک خواب تبآلود هستیم»؛ جملهای که بیش از هر چیز عمق فرسودگی این نیروها را نشان میدهد.
پورامت نگامپیچت، شهردار پاتایا، اعلام کرد خدمه پس از غروب آفتاب اجازه ورود به منطقه «سوی ۶» -منطقهای شناختهشده برای بارها و مراکز تفریحات شبانه- را نخواهند داشت. آنها همچنین از انجام ورزشهای آبی و مراجعه به داروخانهها منع شدهاند؛ محدودیتهایی که شبیه اقدامی برای کنترل تصویر و پیشگیری از رسوایی احتمالی برای نیروی دریایی آمریکاست. با این حال، در همان حین، در خیابان «واکینگ استریت» تابلوی نئون غولآسایی نصب شده بود که با افتخار از ورود ناو لینکلن و خدمهاش استقبال میکرد، تناقضی آشکار میان نگرانی ظاهری برای رفتار خدمه و بازاریابی علنی از حضور نظامی آمریکا در شهری با پیشینهای شناختهشده در گردشگری جنسی.
کریستوفر رابینسون، وابسته نیروی دریایی سفارت آمریکا، در توجیهی گفت که پاتایا برای استراحت خدمه انتخاب شده، زیرا «مردم تایلند سابقه خوبی در میزبانی از ملوانان آمریکایی دارند!»، عبارتی که با توجه به پیشینه تاریخی این شهر، بیش از آنکه افتخارآمیز باشد، یادآور دههها سوءاستفاده است. اعزام دختر جوان بلافاصله پس از دوره آموزش مقدماتی! …
