خبرگزاری مهر - گروه جامعه: تصور کنید ماهی‌ای که امروز در یک مزرعه پرورشی، در محیطی کنترل‌شده رشد می‌کند و به سفره مردم می‌رسد، فردا سر از رودخانه‌ای باز کند که زیستگاه ده‌ها گونه بومی است؛ گونه‌هایی که طی سال‌ها با شرایط همان اکوسیستم سازگار شده‌اند و در چنین شرایطی، مسئله دیگر فقط تولید چند تن ماهی یا ایجاد فرصت شغلی نیست؛ پای تعادل یک زیست‌بوم و سرنوشت ذخایر ژنتیکی کشور هم به میان می‌آید.
این همان نقطه‌ای است که تیلاپیا را به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز آبزی‌پروری ایران تبدیل کرده است؛ ماهی‌ای که از یک سو به دلیل رشد نسبتاً سریع، توانایی سازگاری با شرایط مختلف و امکان پرورش در آب‌های شور و لب‌شور، مورد توجه تولیدکنندگان قرار دارد و از سوی دیگر، احتمال ورود آن به محیط‌های طبیعی و پیامدهای احتمالی این اتفاق، نگرانی کارشناسان محیط‌زیست را برانگیخته است.
اکنون پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان از ظرفیت‌های اقتصادی یک گونه آبزی استفاده کرد، بی‌آنکه خطر گسترش آن در طبیعت و آسیب به گونه‌های بومی را نادیده گرفت؟
چهار استان؛ مرز فعلی پرورش تیلاپیا …
