یادداشت مهمان-سارا فرجی، فعال رسانه؛ این شب‌ها در سالن چهارسوی تئاتر شهر، نمایشی به دور از هیاهوهای تبلیغاتی و اینستاگرامی روی صحنه است که شاید بتوان آن را یکی از بهترین اجراهای دهه اخیر تئاتر ایران دانست؛ اجرایی که به‌نوعی یادآور بازگشت حرفه‌ای‌ها و کلاسیک‌ها به صحنه است. آن هم در روزگاری که بسیاری، صرفاً با ادعای تئاتری بودن، کار روی صحنه می‌برند و گاه در میان انبوهی از تجربه‌های فرمی، جلوه‌های بصری و ادعاهای بزرگ، آنچه کمتر به چشم می‌آید، خودِ تئاتر است؛ هنری که پیش از هر چیز به متن، بازیگر، میزانسن، موسیقی و شناخت عمیق از امکانات صحنه وابسته است.
نمایشنامه «جزیره» نوشته آثول فوگارد، نمایشنامه‌نویس برجسته آفریقای جنوبی است که محمد حفاظی آن را ترجمه و اکبر زنجانپور کارگردانی کرده است. داستان نمایش درباره ۲ زندانی به نام‌های جان و وینستن است که در تبعیدگاهی واقع در جزیره‌ای دورافتاده، مشغول تمرین یک نمایش هستند و در طول این تمرین درباره خاطراتی که در این سال‌ها با یکدیگر داشته اند و همچنین موضوعاتی دیگر مثل زندگی، تئاتر، امیدها و آرزوها گفتگو می کنند. …
