گروه فرهنگ و هنر| قرار بود پاییز، فصل بازگشت موسیقی به صحنه باشد اما خبرهایی که این روزها از سالن‌های کنسرت به گوش می‌رسد، بیشتر به فهرست برنامه‌های لغوشده شباهت دارد. یک گروه موسیقی به دلیل محدودیت حضور نوازنده زن، تور سراسری خود را کنار می‌گذارد، خواننده‌ای شناخته‌شده با وجود طی مراحل اداری، فرصت اجرای برنامه‌اش در نزدیکی مشهد را از دست می‌دهد و در تهران نیز بازار کنسرت‌های پاپ، دست‌کم در مقایسه با دوره‌های پررونق گذشته، شور چندانی ندارد.
این اتفاق‌ها در ظاهر ارتباط مستقیمی با یکدیگر ندارند اما کنار هم تصویری آشنا می‌سازند، تصویری از موسیقی ایران که برای هر اجرا باید از هزارتویی از تصمیم‌ها، ملاحظات و محدودیت‌ها عبور کند. مسئله دیگر سرنوشت یک کنسرت یا یک خواننده نیست پرسش مهم‌تر این است که چرا فعالیتی فرهنگی با وجود برخورداری از ساختار رسمی صدور مجوز، همچنان از ابتدایی‌ترین ویژگی یک فعالیت حرفه‌ای، یعنی امکان برنامه‌ریزی مطمئن، محروم است؟
پالت و صحنه‌ای که هفت نفره نماند …
