به گزارش خبرنگار مهر، قسمت اول یا پایلوت هر سریال فرصتی است تا نویسنده و کارگردان قلاب خود را در ذهن مخاطب بیندازند و او را برای تماشای ادامه داستان ترغیب کنند؛ فرصتی که برادران محمودی در قسمت نخست سریال «یل» چندان موفق به استفاده از آن نشده‌اند. نخستین قسمت این سریال، به‌جای آنکه مخاطب را با جهان داستانی خود همراه کند، او را با فضایی غیرواقعی، شخصیت‌هایی باسمه‌ای و روابطی تصنعی مواجه می‌کند که نه‌تنها به شکل‌گیری داستان کمکی نمی‌کنند، بلکه باورپذیری کلی اثر را نیز زیر سوال می‌برند.
نخستین و شاید مهم‌ترین ایراد «یل»، فضاسازی ناموفق آن است؛ فضایی که قرار است تصویری از یک روستای ایرانی در دهه ۵۰ ارائه دهد، اما در عمل فاصله زیادی با واقعیت‌های اجتماعی و جغرافیایی ایران آن دوران دارد. روستای به‌تصویر کشیده‌شده در این سریال، نه هویت جغرافیایی مشخصی دارد و نه از نشانه‌های فرهنگی و اجتماعی قابل‌باوری برخوردار است که بتوان آن را به ایران دهه ۵۰ نسبت داد. …
