نرگس کیانی: «اصطلاح سینمای بدنه در ایران توسط یکی از منتقدان باب شد که نامش خاطرم نیست... به گمانم به اسم فریدون جیرانی سند خورده است!... به دنبال قاتل بروسلی نیستیم یا فریدون جیرانی یا جواد طوسی؛ مثل اصطلاح‌های دیگری همچون «ژانر کمدی» یا «درام» که ممکن است یک فیلم هم در ژانر کمدی تعریف شود و هم داستان دراماتیکی داشته باشد اما سینمای اصلی هر کشوری، سینمای بدنه است. به نظر من یکی از فیلمسازان خوب سینمای بدنه جهان، هیچکاک است در قیاس با آنتونیونی یا فلینی یا در فرانسه فیلمسازی مثل ملویل، فیلم‌هایش جزو سینمای بدنه است. اگرچه از سینمای بدنه چماق درست کرده‌اند و آن را بر سر فیلمساز می‌کوبند اما سینمای بدنه اصلا وقتی معنا پیدا می‌کند که سینمای شما سروته داشته باشد...» (میزگردی با حضور سیروس الوند و جواد طوسی درباره سینمای بدنه ایران- روزنامه اعتماد- شماره ۴۴۱۴ دوشنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۸- در این گفت‌وگو شروع‌کننده سیروس الوند و سه‌نقطه به معنای پاس‌دادن دیالوگ است.) رضا عطاران در نقش مجتبی الوندی و هدی زین‌العابدین در فیلم سینمایی «خواب» …
سایت خبرآنلاین / ۱ ساعت قبل
وقتی «سینمای کمدی»، فرزندان «سینمای بدنه» را می‌بلعد/ افسوس برای حضور عطاران در «خانوم‌والده» پیش از آمدن «خواب»
اگر بر پایه تعاریف ارائه‌شده برای «سینمای بدنه»، فیلم «خواب»؛ نخستین ساخته مانی مقدم با بازی رضا عطاران را متعلق به این گونهٔ سینمایی بدانیم، فیلمی که اولین بار در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر (۱۴۰۴) دیده شد و تحسین اهالی رسانه را برانگیخت و از ۲۹ مهر ۱۴۰۵ راهی اکران عمومی خواهد شد، «سینمای کمدی»، هم‌زمان، درازدستانه و دست‌اندازانه دست‌درکارِ «مصرف‌کردن» رضا عطاران در «خانوم‌والده» به کارگردانی سهیل موفق براساس فیلمنامه‌ای از حمزه صالحی است.
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
