خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها- حمیدرضا عبدالمنافی: ظرف پنیر روی حرارتی کم، و ساعت‌هایی که یکی‌یکی می‌گذرد. در کهنه‌ده، یکی از روستاهای کوهستانی کرج، حلوا را با عجله نمی‌پزند. باید بنشینی، آتش را نگه داری و صبر کنی تا آب پنیر کم‌کم برود و چربی‌اش بالا بیاید و این حلوا آماده شود.
رحمان نادی‌زاده، از اهالی این روستا، این کار را از همان راهی یاد گرفته که بسیاری از اهالی دیگر چیزهای روزمره‌شان را یاد گرفته‌اند: از دیدن و تکرار. می‌گوید گاهی پخت این حلوا تا ۶ یا ۷ ساعت طول می‌کشد. در این روایت، دستور کتبی و پیچیده‌ای در کار نیست؛ آنچه کار را پیش می‌برد، شناخت مواد و تشخیص لحظه درست است.
اما حلوای کوهی (حلوای پنیر) فقط یکی از سرنخ‌هاست. از همین ظرف پنیر می‌شود رد گرفت و به لور و لبنیات خانگی رسید، به نان تنوری، به سفره‌ای که از باغ و مزرعه پر می‌شود، و به جوراب و دستکش پشمی که زنان روستا هنوز، هرچند کمتر از گذشته، می‌بافند. کهنه‌ده را همین جزئیات کوچک روزمره می‌سازند. …
