فرهنگی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، آلفرد نوبل مخترع دینامیت بود و می‌دانست ابداعش چه ویرانی‌هایی به بار می‌آورد. گفته می‌شود نامه‌های دوستی‌اش با برتا فون زوتنر، نویسنده و فعال صلح اتریشی، او را به این فکر انداخت که ثروتش را به جایزه‌ای برای برادری میان ملت‌ها اختصاص دهد. وصیتنامه سال 1895 او پنج جایزه بنیان گذاشت و صلح تنها جایزه‌ای بود که نه به آکادمی‌های سوئد، بلکه به کمیته‌ای در نروژ سپرده شد. از همان آغاز، این جایزه با تناقضی زاده شد: پول ناشی از ابزار جنگ، صرف ستایش صلح می‌شد.
این تناقض هنوز با جایزه همراه است، اما شاید همین آن را زنده نگه داشته. جایزه‌ای که بخواهد صلح را پاس بدارد ناچار است پیش از هر چیز بگوید صلح چیست. و صلح، برخلاف شیمی و فیزیک، تعریف مورد اجماع ندارد. آیا صلح یعنی نبودن جنگ؟ یا یعنی وجود عدالت؟ آیا کسی که آتش‌بس را ممکن می‌کند شایسته‌تر است یا کسی که سال‌ها در زندان از حقوق انسان‌ها دفاع کرده است؟ تاریخ این جایزه در واقع تاریخ پاسخ‌های متفاوت به همین پرسش است. …
