ریحانه اسکندری _ چند روز حضور در جشنواره فیلم کودک و نوجوان در اصفهان، تصویری فراتر از نمایش فیلم‌ها و اهدای پروانه‌های زرین به همراه داشت؛ کودکانی که با دیدن عموهای فیتیله‌ای و عمو پورنگ ذوق می‌کردند، نوجوانانی که در نشست‌های خبری سؤال‌های جدی می‌پرسیدند و هنرمندانی که گاهی در برابر همین پرسش‌ها غافلگیر می‌شدند. در کنار این لحظه‌های زنده، مسئله قدیمی سینمای کودک همچنان پابرجا بود: آیا سینمای ایران به اندازه شوق و ظرفیت نسل تازه، برای آن‌ها فیلم می‌سازد؟ سی‌وهشتمین دوره جشنواره شامگاه پنجشنبه ۱۶ مهرماه در حالی به کار خود پایان داد که هم نشانه‌هایی از توجه بیشتر به مخاطبان کودک و نوجوان دیده می‌شد و هم پرسش‌هایی درباره آینده این سینما بی‌پاسخ ماند. جشنواره‌ای در یک خانه؛ شوق بچه‌ها در تمام روزها
یکی از تفاوت‌های قابل توجه این دوره، متمرکز شدن برنامه‌ها در یک محل بود؛ تصمیمی که نمایش فیلم‌ها، نشست‌های خبری، کارگاه‌ها و فعالیت‌های حرفه‌ای را در کنار هم قرار می‌داد. برای کسی که در فضای جشنواره حضور داشت، این تمرکز هم مزیت داشت و هم نگرانی‌هایی ایجاد می‌کرد. …
