به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ماه مه ۱۸۲۰، شیوع طاعون در بخش شرقی جزیره مایورکا آغاز شد؛ همه‌گیری‌ای که به طور سنتی یکی از موارد پایانی طاعون خیارکی شناخته می‌شد. اکنون پژوهشی که در مجله معتبر علمی PNAS منتشر شده است، این برداشت را دوباره بررسی می‌کند. این تحقیق را خوانا ماریا پوخاداس مورا، پژوهشگر دانشگاه آزاد کاتالونیا (UOC) و محقق آکادمی ایکرئا، با همکاری پره پوییگ از دانشگاه خودمختار بارسلونا (UAB) و مرکز پژوهش‌های ریاضی (CRM) انجام داده‌اند.
این پژوهش شیوه انتقال طاعون را در دوره‌ای پیش از شکل‌گیری علم باکتری‌شناسی بازبینی می‌کند.
اسناد تاریخی نشان می‌دهند که وضعیت بیماران در این همه‌گیری به‌سرعت رو به وخامت می‌گذاشت. این ویژگی با تفسیرهای پیشین تفاوت دارد؛ تفسیرهایی که عامل اصلی شیوع را طاعون خیارکی و انتقال آن از طریق نیش کک‌های مرتبط با جوندگان می‌دانستند. …
