زن‌پوشی؛ پناهگاه کمدی‌های بی‌قصه

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- در سینمای کمدی ایران، بعضی تمهیدات به‌قدری تکرار می‌شوند که به‌جای آنکه ابزار روایت باشند، خود به هدف بدل می‌شوند. گویی فیلمساز پیش از آنکه قصه‌ای برای گفتن داشته باشد، به دنبال موقعیتی می‌گردد که بتواند از آن خنده بیرون بکشد و مخاطب را به سالن سینما بکشاند. زن‌پوشی یکی از همین تمهیدات است؛ شگردی که روزگاری می‌توانست در خدمت خلق موقعیت‌های کمیک قرار بگیرد، اما حالا در آثاری چون «خانوم والده» بیش از آنکه نشانه خلاقیت باشد، به علامتی از فقر ایده و ناتوانی در قصه‌گویی تبدیل شده است. مسأله نه خود این شگرد، بلکه پناه بردن به آن برای پوشاندن خلأهایی است که در لایه‌های زیرین فیلمنامه وجود دارد. …