این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
عصر ایران ؛ فردین علیخواه * ـ وقتی این قسمت از ترانه قدیمیِ شاهرخ، به نام «عروسی» را می‌شنوم، فکر می کنم چراغ در خانه دیگر فقط چراغ نیست. انگار کسی دارد به خانه خبر می‌دهد که امشب قرار است اتفاق مهمی رخ دهد. باید خانه را روشن کرد، باید چیزی را از تاریکی بیرون آورد، باید مهمان‌ها بفهمند این خانه امشب با شب‌های دیگرش فرق دارد.
چراغ در خانه همیشه برای دیدن نیست. عروسی و عزا، هر دو به شکلی ناگسستنی با نور و چراغ گره خورده‌اند. برای هر دو، خانه و محل برگزاری مراسم جور دیگری روشن می‌شود؛ چراغ‌ها خبر می‌دهند که این شب، شبی معمولی نیست. یک‌بار نور برای آمدن، شادی و شروع یک زندگی تازه است و بار دیگر برای بدرقه، سوگ و رفتنِ کسی. انگار چراغ فقط روشنایی مراسم نیست؛ خودش بخشی از اعلام آن است. …
