نمیدانم فرصت کردهاید هفت قسمت قبلی مجموعه جُستارهای «خانه و چیزهایش» را بخوانید یا نه. اگر فرصت و حوصله داشتید، خوشحال میشوم آنها را هم بخوانید. سعی کردهام این جستارها را به زبانی روان و خوشخوان بنویسم تا خواندنشان برای مخاطب لذتبخش باشد.
احتمالاً این مجموعه در نهایت به کتاب تبدیل خواهد شد. به همین دلیل، خوشحال میشوم اگر درباره هر یک از وسایل خانه که در این جستارها به آنها میپردازم، نکتهای، تفسیری یا خاطرهای دارید، آن را با من در میان بگذارید. میتوانید صفحه مرا در شبکههای اجتماعی پیدا کنید و برایم بنویسید. شاید روایتها و تجربههای شما هم به غنای این مجموعه کمک کند.
****
صحبت از بیش از چهل سال پیش است. حالا که این متن را مینویسم، ۵۴ سال دارم. یکی از تصویرهایی که از مادرم در ذهنم مانده، تصویر اوست در حال جارو زدن خانه. آن روزها جارو زدن خانه کاری زنانه بود؛ نه به این معنا که مردان هرگز جارو به دست نمیگرفتند. مردها را هم میشد در حال جارو کردن دید، اما بیشتر در مغازه، نه در خانه. حتی جاروهایشان هم با جاروهای اغلب دستیِ خانه فرق داشت؛ دستهای آهنی و بلند داشتند و برای فضای مغازه ساخته شده بودند.
آن زمان، جارو دستی وسیله سادهای بود. دستهای داشت و رشتههایی که به انتهایش بسته شده بودند. با یک دست گرفته میشد و روی زمین حرکت میکرد. گرد و خاک را جمع میکرد و به گوشهای میراند تا با خاکانداز برداشته شود. بعضیها جارو را گوشه اتاق یا پذیرایی میگذاشتند؛ وسیلهای بود که لازم نبود برای پنهان کردنش جای ویژهای پیدا کرد. بعد از کار، همان نزدیکی میماند تا دوباره به آن نیاز شود.
پیش از جاروبرقی، تمیز کردن فرش و قالیچه هم شکل دیگری داشت. فرش را از خانه بیرون میبردند، جایی آویزان میکردند و میتکاندند یا با چوب به آن میزدند تا گرد و خاکش بیرون بیاید. تمیز کردن خانه در آن روزها گاهی به معنای بیرون بردن بخشی از خانه بود. فرش باید از اتاق جدا میشد، از خانه بیرون میرفت و جایی پهن میشد تا بتوان آن را تمیز کرد؛ یعنی برای تمیز کردن خانه، اول باید بخشی از خانه را از آن خارج میکردیم. …


دانلود از کافه بازار








































































