روزنامه خراسان نوشت: این روزها همایون شجریان با کنسرت «هرجا که تویی» به شیراز رفته و صدایش دوباره دریک کنسرت رسمی در ایران شنیده می‌شود؛ اتفاقی که قراراست در شهرهای دیگر کشورهم رخ دهد؛ اما این کنسرت نیز مثل بسیاری از اتفاقات موسیقی،خیلی زود از مسیراصلی خودش که شاید می‌تواند حال خوب‌کن باشد، به موضوعی برای جدل و قضاوت تبدیل شده است.
ازیک سو، عده‌ای می‌پرسند چرا خواننده‌ها درچنین شرایطی روی صحنه می‌روند و از سوی دیگر، هنرمندانی که به ایران برمی‌گردند یا درخارج ازکشورکنسرت برگزارمی‌کنند، با موجی از اعتراض و اتهام برخی از همین افراد روبه‌رو می‌شوند.
دراین میانه هنر و هنرمند سنگ زیرین آسیاب هستند. این رفتارها نتیجه قانون نادرست و نانوشته‌ای است مبنی براین که هر خواننده‌ای که بخواهد کنسرتی برگزار کند، باید در برابر گروه‌های مختلف از تصمیمش دفاع کند و برای ارائه هنرش پای میز محاکمه برخی افراد که خود را نماینده به حق و صاحب نظر درهمه موضوعات ببیند. چرا هنرمند نباید سکوت کند؟ …
