عصر ایران ؛ علی نجومی ــ چند ماهی بود در اصفهان همه جا حرف و سخن از پیرمردی عجیب و غریب بود. شهرت داده بودند گذرش از هندوستان به اصفهان پایتخت ملک شاه سلجوقی افتاده است.
بازار شایعات در مورد او داغ تر از گرمای سوزان تموز بود. اهالی شهر می گفتند این پیرمرد که خود را حکیم می خواند. صاحب کرامات خاصی است و خرق عادت و معجزه برایش به سهولت خوردن راحه الحلقوم است.
پادکست را این‌جا بشنوید
اما واقعیت آن بود که در این چند ماه پیرمرد به احدی اجازه ورود به خانه اش را نداده بود. تنها هم نشین و همدمش شاگردی بود به نام اسد.
اما بالاخره روزی فرا رسید که حکیم عادت خود را بشکست و مهمانی را به حضور پذیرفت.
مهمان در حضور حکیم آن چنان تکلم برایش دشوار بود که حکیم خود به سخن در آمد.
زین العابدین موتمن
ای اسد آیا می دانی این مرد بلند قامت و تکیده کیست و از برای چه رنگ بر رخساره ندارد؟
اسد هم به حرف درآمد: تصدقتان شوم شما که به زیر و بم روزگار و احوالات بنی آدم واقفید بفرمایید.
حکیم هم ادامه داد: ایشان طغماج خان هستند. خواجه مقرب درگاه ترکان خاتون سوگلی ملکشاه سلجوقی. …
