سیدمهرداد بنی‌هاشمی کهنگی
روزنامه شرق
در زندگی عمومی، بحران معمولا با یک نشانه آغاز می‌شود: یک تصمیم فوری، یک دستور موقت یا تغییری که قرار است برای مدتی کوتاه، شرایط را کنترل کند. مسئله اما از جایی آغاز می‌شود که «موقت» بارها تمدید می‌شود و تصمیمی که برای عبور از یک وضعیت خاص گرفته شده، آرام‌آرام به بخشی از نظم عادی جامعه تبدیل می‌شود. تغییر جدید ساعات کاری دستگاه‌های اجرائی و بانک‌ها نمونه‌ای قابل تأمل از همین وضعیت است.
بر اساس بخش‌نامه ابلاغ‌شده، ساعات فعالیت واحدهای ستادی، استانی و بانک‌ها از اول مهر ۱۴۰۵ تا پایان سال، از ساعت ۸ تا ۱۳ تعیین شده و هدف اعلام‌شده، مدیریت مصرف انرژی، حفظ پایداری شبکه برق و گاز و تداوم خدمت‌رسانی است. این تصمیم را می‌توان یک اقدام مدیریتی برای شرایط موجود دانست. اما پرسش مهم‌تری در پس آن وجود دارد: در جامعه‌ای که تصمیم‌های اضطراری پی‌درپی ظاهر می‌شوند، مرز میان «مدیریت بحران» و «زندگی در وضعیت بحران» کجاست؟ وقتی استثنا، تکرار می‌شود …
