عصر ایران ؛ موحد منتقم - مدتی است که فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی، حتی آثار به‌اصطلاح جدی و درام، مملو از سکانس‌هایی شده‌اند که در آن‌ها کاراکتر مرد در حال رقصیدن است. پدیده‌ای که در ظاهر می‌تواند نشانه‌ای از گشایش فرمی یا جسارت روایی تلقی شود، اما در عمل، بیش از آن‌که حامل معنا باشد، به تکراری مبتذل و بی‌کارکرد فروکاسته شده است.
در سینمای جهان، سکانس رقص الزاماً به ژانر موزیکال محدود نیست. تاریخ سینما پر است از صحنه‌های رقصی که در فیلم‌های غیرموزیکال، نقش روایی، شخصیت‌پردازانه یا حتی استعاری ایفا می‌کنند. رقص در این آثار نه زائده، بلکه بخشی از منطق درونی فیلم است.
نمونه‌ی شاخص آن، سکانس رقص مشهور «Pulp Fiction» است. رقص میا والاس و وینسنت وگا، نه فقط لحظه‌ای سرگرم‌کننده، بلکه نقطه‌ی اوج رابطه‌ای است که تماشاگر می‌داند به فاجعه ختم خواهد شد. …
