سازمان غذا و دارو اسامی محصولات آرایشی فاقد مجوز را اعلام کرد

«برای عایشه عجیب است که کسی بتواند بیشتر از نیم‌ساعت بیکار بنشیند... برایم تعریف می‌کند چطور مجبور شده دست دو بچه‌اش را بگیرد و در گرمای تابستان، پیاده 20 کیلومتر راه برود تا خودش را برای وضع حمل به مامایی شهر گاوبندی برساند. شوهر معتادش سالی یک بار پیدایش می‌شده و او حامله می‌شده و مجبور بوده بچه‌هایش را در یکی از فقیرترین مناطق هرمزگان به نیش بکشد...»؛

بحث قیمت بنزین در ایران سال‌هاست میان دو دیدگاه گرفتار مانده است؛ گروهی سوخت ارزان را حق مردم می‌دانند و گروهی دیگر بر ضرورت مهار مصرف بی‌رویه، کاهش یارانه‌های ناکارآمد و مقابله با قاچاق تأکید می‌کنند. اما پرسش بنیادین این است که اگر دولت اصلاح قیمت انرژی را ضرورتی اقتصادی می‌داند، در مقابل چه تعهدی برای بهبود معیشت، ارتقای بهره‌وری و توزیع عادلانه منافع این اصلاحات بر عهده می‌گیرد؟

فردین علیخواه، جامعه‌شناس و عضو هیئت‌علمی دانشگاه در مطلبی به تفاوت‌هایی که در زندگی‌مان رخ داده، اشاره می‌کند. او این بار سراغ خرید محلی رفته و خاطره‌ای از دکان صادق که حتی نیمه‌شب می‌شد از او کمک گرفت، تعریف می‌کند. در ادامه بخش‌هایی از نوشته او می‌آید.

وقتی زلزله رخ می‌دهد و زمین زیر پا تکان می‌خورد، امکان راه‌رفتن استوار از بین می‌رود؛ کنترل خودروها از دست رانندگان خارج می‌شود و نظم به هم می‌ریزد. البته هستند افرادی که در شرایط عادی هم هنگام راه‌رفتن بعضا تلوتلو می‌خورند یا به دیگران تنه می‌زنند؛ یا خودروهایی که پیش‌بینی‌پذیر و منظم رانندگی نمی‌کنند، اما تعدادشان زیاد نیست.

جنگ را معمولا از روی نقشه‌ها روایت می‌کنند؛ از موشک‌هایی که شلیک شدند، ساختمان‌هایی که فروریختند، مواضعی که هدف قرار گرفتند. گاهی هم آمار کشته‌ها و مجروحان به خبرها راه پیدا می‌کند؛ عددهایی که هرکدام باید تصویری از ابعاد فاجعه بسازند، اما به‌تنهایی نمی‌توانند نشان دهند در فاصله میان لحظه انفجار تا شناسایی یک قربانی، چه بر انسان‌ها می‌گذرد. در روایت رسمی جنگ، معمولا لحظه اصابت و خبر کشته‌شدن افراد دیده می‌شود؛