این صحنهای است که خبرنگار آنا در یکی از محلههای شرق تهران با آن مواجه شده است؛ مجموعهای از اقلام دارویی که به جای آنکه در محلی مشخص و دور از دسترس نگهداری شوند، در حاشیه خیابان قرار گرفتهاند.
در میان این اقلام، بستههای دارویی در تعداد بالا و کارتنهایی با مشخصات شرکتهای دارویی دیده میشود. حجم اقلام رهاشده نیز به اندازهای است که نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد و آن را صرفاً چند بسته داروی دورریختهشده دانست.
در همان محدوده یک داروخانه شبانهروزی نیز فعالیت دارد و همین هم نخستین پرسش را ایجاد میکند: این داروها از کجا آمدهاند و چرا سر از حاشیه خیابان درآوردهاند؟
داروهایی که دیگر نباید مصرف شوند، چرا در خیابان هستند؟
اگر این اقلام تاریخمصرفگذشته و غیرقابل مصرف باشند، یک سؤال مهمتر مطرح میشود: دارویی که باید از چرخه مصرف خارج شوند، چگونه به فضای عمومی رسیده است؟
داروی تاریخمصرفگذشته را نمیتوان مانند زباله معمولی در کنار خیابان رها کرد. قرار گرفتن این اقلام در دسترس عموم میتواند خطراتی به همراه داشته باشد؛ از برداشتن و مصرف ناخواسته گرفته تا انتقال آنها به محل دیگری و حتی احتمال بازگشت برخی اقلام به چرخه مصرف.
از سوی دیگر، مسئله فقط سلامت افراد نیست. نحوه جمعآوری، نگهداری و امحای داروهای غیرقابل مصرف، بخشی از فرآیندی است که باید تحت ضوابط مشخص انجام شود تا هم از دسترسی افراد جلوگیری شود و هم پیامدهای زیستمحیطی احتمالی آن کاهش یابد.
این داروها چطور به حاشیه خیابان رسیدند؟
فارق از اینکه این داروها برای چند ساعت یا چند روز در کنار خیابان بایند باشد مهم این است که اقلام دارویی غیرقابل مصرف نباید در محلی رها شوند که در معرض دسترسی مردم قرار داشته باشند.
پاسخ سازمان … …
