به گزارش ایلنا به نقل از روابط‌عمومی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، مهدی مظفری ساوجی با اشاره به خاطره احمدرضا احمدی درباره رشد خودروی یک گل، بر شکل‌گیری طبیعی عناصر شعر و نقش آنها در شگفتی مخاطب تاکید کرد و گفت: شکل‌گیری وزن، قافیه و ردیف در شعر نو را نیز می‌توان به جوانه‌هایی تشبیه کرد که بر شاخه شعر می‌رویند و ما را با زیبایی خود متحیر می‌کنند. در دیدگاه‌های نیما و شاملو نیز می‌توان این نگاه را دنبال کرد؛ نگاهی که شعر را از صورت‌های عادت‌شده دور می‌کند.
دبیر نشست با اشاره به تعریف شعر در آغاز «طلا در مس» افزود: براهنی شعر را زاییده بروز حالتی ذهنی برای انسان در محیطی از طبیعت می‌داند. در این حالت، شاعر با اشیا و انسان‌های پیرامون خود رابطه‌ای ذهنی و روحی پیدا می‌کند و اشیا، حالت صرفاً مادی خود را از دست می‌دهند و بخشی از احساس و اندیشه شاعر را به عاریه می‌گیرند. شاعر راز وجودی آنها را با احساس خود کشف می‌کند.
موسوی: براهنی «دیدبان شعر فارسی » بود …
