به گزارش ایرنا زندگی- در دنیای امروز که سرعت تغییرات تکنولوژیک از توان تطبیق والدین پیشی گرفته، بار تربیت فرزند چنان سنگین شده که بدون حمایت‌های اجتماعی و دولتی، مسیر برای خانواده‌ها پر از اضطراب و گره‌های ناگشودنی شده و دیگر نمی‌توان والدگری را تنها یک مسئولیت خانوادگی دانست. محمدمهدی سیدناصری، حقوقدان و پژوهشگر حقوق بین‌الملل کودکان، در این گفت‌وگو به چرایی این تغییرات بنیادین و مسئولیت‌های حاکمیت در قبال خانواده‌ها می‌پردازد.
وقتی خانواده دیگر به‌تنهایی کافی نیست
سیدناصری معتقد است: در حافظه تاریخی بسیاری از جوامع، والدگری امری طبیعی و تا حد زیادی مبتنی بر تجربه نسل‌های پیشین تلقی می‌شد. کودک در محیطی رشد می‌کرد که خانواده گسترده، مدرسه، محله و شبکه‌های اجتماعی سنتی، هر یک بخشی از بار تربیت او را بر دوش می‌کشیدند. والدین، هرچند با دشواری‌های اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو بودند، اما در فرایند پرورش فرزند تنها نبودند، آنان از سرمایه‌ای به نام جامعه بهره‌مند بودند. …
