«غذای نیمروز» برنده بهترین فیلم جشنواره بوسان شد

«غذای نیمروز» مجید مجیدی فیلم برگزیده جشنواره بوسان شد.

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

به گزارش تابناک، مراسم پایانی جشنواره بوسان برگزار شد و مجید مجیدی برای فیلم «غذای نیمروز» جایزه بهترین فیلم را گرفت.

مجید مجیدی جایزه اش را به مردم شجاع ایران تقدیم کرد.

«غذای نیمروز» ساخته مجید مجیدی جایزه بهترین فیلم جشنواره را به همراه ۳۷ هزار دلار جایزه نقدی دریافت داشت که به تساوی بین کارگردان و تهیه کننده تقسیم خواهد شد.

بدین ترتیب این فیلم نیز اکنون بنا به قوانین جدید آکادمی، وارد کارزار جایزه اسکار فیلم بین المللی شد. …

کزازی: شاهکار فردوسی، ایجاد سپاهی شکست‌ناپذیر از واژگان فارسی است

مشهد- ایرنا - استاد زبان و ادبیات فارسی، شاهنامه پژوه و ادیب ایرانی گفت: حکیم ابوالقاسم فردوسی سپاهی شگفت‌انگیز از واژگان فارسی در مقابل زبان‌های خارجی ساخت؛ سپاهی شکست ناپذیر که هرگز از میان نخواهد رفت.

جامی برای نوشیدن یا نمادی از قدرت؟

یک کارشناس تاریخ ایران‌باستان در پژوهشی گفت: در جهان هخامنشی اشیای درباری اغلب تنها برای استفاده ساخته نمی‌شدند؛ شکل، جنس، اندازه و تصویرپردازی آنها می‌توانست بخشی از زبان قدرت و نمایش جایگاه اجتماعی باشد، ریتون نیز در همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند.

چالش‌های زمین‌گیر شدن قوانین صنایع خلاق

تهران- ایرنا- کارشناسان و سیاست‌گذاران حاضر در رویداد مانوین ۱۴۰۵ با تأکید بر اینکه «تصویب قانون به‌تنهایی گرهی از کار صنایع خلاق باز نمی‌کند»، بر ضرورت بازتعریف شاخص‌های ارزیابی دارایی‌های نامشهود، رفع موانع ساختاری اجرا و انطباق ابزارهای حمایتی با ماهیت فرهنگی و نوآورانه این زیست‌بوم تأکید کردند.

توسعه سالن‌های مستقل؛ راهکار رونق کنسرت‌ها

با گذشت نزدیک به سه هفته از نیمه دوم سال، بازار کنسرت‌های موسیقی در پایتخت آرام‌آرام در حال بازگشت به روال عادی است و چراغ برخی از سالن‌های شهر دوباره روشن شده است. البته پیش از این نیز اجراهایی به‌صورت پراکنده در سالن‌هایی همچون تالار وحدت و برخی فرهنگسراها برگزار می‌شد، اما این اجراها نتوانست انتظارات مخاطبان تهرانی را برآورده کند

آنها که خنداندند، آنها که فراموش شدند

لاله‌زار در تاریخ تئاتر ایران، بیش از آنکه صرفاً نام یک خیابان باشد، محل تلاقی هنر، سرگرمی و سلیقه عمومی است؛ جغرافیایی که هنرمندان بسیاری در آن خنداندند، روایت کردند و بخشی از حافظه فرهنگی این سرزمین را ساختند، اما سهمشان از روایت رسمی تاریخ تئاتر، همیشه به ‌اندازه تأثیرشان نبوده است.