به گزارش گروه روانشناسی رکنا، نام این روستا ابرفان بود؛ جامعه ای کوچک در جنوب ولز که زندگی بسیاری از خانواده هایش به معدن زغال سنگ مرثر ویل وابسته بود. بالای روستا، برای دهه ها میلیون ها متر مکعب سنگ و مواد زائد استخراج معدن روی دامنه انباشته شده بود. این توده ها که به عنوان محل دپوی پسماند معدن شناخته می شدند، بخشی آشنا از منظره منطقه بودند. اما زیر بخشی از آنها چشمه های طبیعی و لایه های زمین شناسی قرار داشت که آب می توانست در آنها جمع شود. بعدها مشخص شد همین مسئله یکی از کلیدی ترین عوامل فاجعه بوده است.
صبحی که کوه شروع به حرکت کرد
در روزهای قبل از ۲۱ اکتبر ۱۹۶۶ باران زیادی باریده بود. آب وارد توده شماره ۷ شده و مواد داخل آن را اشباع کرده بود. حدود ساعت ۹:۱۵ صبح، بخشی از توده ناپایدار شد و مواد اشباع شده از آب به حرکت درآمدند. آنچه ابتدا لغزش بود، به جریانی متحرک از گل، سنگ و پسماند معدن تبدیل شد و به طرف پایین دامنه حرکت کرد. …
