همشهری آنلاین -یکتا فراهانی: حدود ۵۲۰۰ سال پیش، در زمانی که نظام نوشتاری مصر باستان در حال شکل‌گیری بود، جهان اطراف مردم به بخشی از زبان آنها تبدیل شد. تصویر یک پرنده، ابزار کشاورزی، ظرف، چشم یا حتی یک صندلی می‌توانست چیزی بسیار فراتر از یک شیء واقعی را نشان دهد.
این تحول نشان می‌دهد خط مصری از همان ابتدا تنها وسیله‌ای برای ثبت اطلاعات نبود؛ تصویر، صدا، معنا و باورهای مذهبی در آن به یکدیگر پیوند خورده بودند. به همین دلیل بسیاری از نشانه‌هایی که امروز برای ما شبیه نقاشی به نظر می‌رسند، در جهان مصر باستان می‌توانستند نقشی زبانی و حتی آیینی داشته باشند.
وقتی اشیا به «کلمه» تبدیل شدند
نکته مهم درباره هیروگلیف‌ها این است که هر تصویر الزاماً همان چیزی را که نشان می‌داد، بیان نمی‌کرد. برای مثال، تصویر یک شیء می‌توانست به‌عنوان نشانه‌ای برای صدای نام آن شیء استفاده شود.
به‌این‌ترتیب، کاتبان می‌توانستند از تصویر یک شیء برای نوشتن واژه‌ای کاملاً متفاوت استفاده کنند؛ درست مانند یک بازی زبانی که در آن تصویر، هم‌زمان می‌توانست یک مفهوم یا یک‌صدا را منتقل کند. …
