همشهری آنلاین: وقتی از زیستگاه حرف می‌زنیم، معمولا ذهن ها به سوی قلب جنگل، تالاب، کوهستان یا دشت‌ها می‌رود به جایی که گونه‌های جانوری و گیاهی در آن زندگی می‌کنند. اما بخشی از مهم‌ترین اتفاقات طبیعت درست در جایی رخ می‌دهد که دو زیستگاه به هم می‌رسند. جایی که جنگل به مرتع، کوهستان به دشت و خشکی به دریا تبدیل می‌شود. در بوم‌شناسی به این پهنه‌های انتقالی «اکوتون» می‌گویند. مرزهایی زنده که اهمیت آنها در حفاظت از تنوع زیستی کمتر از قلب زیستگاه نیست و گاه حتی بیشتر است.
اکوتون برخلاف یک مرز سیاسی یا خط روی نقشه، معمولا یک پهنه است؛ گاهی باریک و گاهی چندین کیلومتر گسترده. در این مناطق، گونه‌های دو زیستگاه مجاور در کنار هم دیده می‌شوند و برخی گونه‌های تخصصی نیز ممکن است به همین شرایط انتقالی وابسته باشند. اکوتون‌ها همچنین می‌توانند نقش کریدور زیستی داشته باشند؛ مسیرهایی برای جابه‌جایی، تغذیه، زادآوری و ارتباط ژنتیکی جمعیت‌های حیات‌وحش. …
