به گزارش اطلاعات آنلاین، گله که دانش‌آموخته سینما از دانشگاه نیویورک بود، با بازگشت به ایران در اواخر دهه ۱۳۴۰، رویکردی نو در سینما بنیان نهاد. او برخلاف جریان رایج، دوربین خود را به کوچه‌پس‌کوچه‌های پایین‌شهر برد و به روایت زندگی طردشدگان، حاشیه‌نشینان و آدم‌های بی‌شناسنامه پرداخت؛ انسان‌هایی که در دل مدرنیسم پوشالی آن دوران، تریبونی برای ابراز وجود نداشتند.
اهمیت کار فریدون گله در همراهی و همدلی بی‌دریغ او با اقشار فرودست و نگاه معترضانه اوست. فیلم‌هایی چون «کافر»، «دشنه»، «زیر پوست شب»، «مهر گیاه» و شاهکار ماندگار او کندو، گواهی بر این مدعا هستند.«کندو» را بسیاری از منتقدان، آغازگر سینمای اجتماعی اعتراضی و آینه‌ای تمام‌نما از بی‌قراری انسان شهری می‌دانند؛ روایتی از عصیان فردی که تلاش می‌کند در برابر روابط ناعادلانه ایستادگی کند.
گله در آثارش مفهوم «پرسه» را وارد ساختار روایی کرد؛ نوعی خویشتن‌یابی و پرسه زدن در دل جامعه برای کشف شهود و نمایش حقیقتِ آدم‌هایی که محیط اطراف مایل به دیدنشان نبود. …
