جوان آنلاین: اولین و شاید مهم‌ترین مسئله‌ای که در مواجهه با نمایش «پهلوان قلیچ» به ذهن من می‌رسد، پرسش از مخاطب این اثر است. اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم، به نظرم «پهلوان قلیچ» اساساً یک تئاتر نوجوان نیست بلکه نمایشی برای خانواده‌هایی است که نوجوان در آنها حضور دارد. این تفاوت شاید در نگاه اول جزئی به نظر برسد، اما در ارزیابی اثر، جایگاه آن در بازار فرهنگی و حتی شیوه تبلیغ و توسعه مخاطب آن بسیار تعیین‌کننده است.
ما امروز با یک خانواده مواجه نیستیم که اعضای آن لزوماً در یک نظام مصرف فرهنگی مشترک زندگی کنند. پدر و مادری که تلویزیون و پلتفرم‌های نمایش خانگی می‌بینند، الزاماً همان جهان رسانه‌ای نوجوانی را تجربه نمی‌کنند که بخش مهمی از زمان خود را در یوتیوب، شبکه‌های اجتماعی، استریم، بازی و محتوای کوتاه می‌گذراند. همان‌طور که پدر یا مادری که رمان می‌خواند، الزاماً با نوجوانی که مانگا، کمیک یا فن‌فیکشن مصرف می‌کند، زبان فرهنگی مشترکی ندارد. …
