میترا جلوداری
آرمان امروز : در یادداشت پیشین از «چرخه معنوی شهر» نوشتم؛ از اینکه یک جامعه پیش از کالبد مادی و سازه‌های شهری، ارگانیسمی زنده است که حیاتش به انسجام شریان‌های درونی متکی است. اما پس از ماه‌ها زیستن در میان رویارویی نظامی مستقیم، تحریم و جنگ چندلایه، نیازمند بازتعریف مفهوم «تاب‌آوری» هستیم.
متأسفانه در ادبیات عمومی و مدیریتی، تاب‌آوری اغلب به غلط معادل «تحمل بدبختی»، انفعال و ریاضت‌کشی بی‌افق تعبیر می‌شود؛ در حالی که در منطق آفرینش، تاب‌آوری هرگز ایستگاه پایانی یا تسلیم در برابر ویرانی نبوده، بلکه پیش‌نیاز جهش و تکامل است.
درس بیولوژی: شوک، محرک تکامل سلولی: در فیزیولوژی زنده، هیچ بافتی بدون مواجهه با تنش به استحکام پایدار نمی‌رسد:
* در سطح عضلانی: فشار سنگین تارهای عضله را دچار پارگی‌های میکروسکوپی می‌کند. اگر واکنش بافت صرفاً انفعال بود، تحلیل می‌رفت؛ اما بدن شوک را مهار کرده و در فاز بازسازی، بافتی متراکم‌تر و نیرومندتر از قبل می‌سازد. …
