این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
آرمان امروز : شوپنهاور عشق رمانتیک را نه یک تجربه معنوی یا والای انسانی، بلکه «توهمی زیست‌شناختی» می‌دانست؛ مکانیسمی که طبیعت برای تداوم نسل از آن استفاده می‌کند. از نظر او، انسان در مرحله عاشقی گرفتار یک فریب تکاملی می‌شود: بدن ناخودآگاه به‌دنبال انتخاب شریک مناسب برای تولیدمثل است، اما ذهن این میل بیولوژیک را «عشق» تعبیر می‌کند. به همین دلیل، بعد از رفع نیاز زیستی-یعنی پس از ایجاد پیوند و بچه‌دار شدن-شور اولیه فروکش می‌کند و آنچه باقی می‌ماند معمولاً نوعی ملال یا رنج است. …
