امیر مهدی صالحی مقدم / حقوقدان
آرمان امروز : هفت پرونده قتل خانوادگی در مهرماه و جان‌باختن ۲۷ نفر در شهرهای مختلف ایران، صرفاً مجموعه‌ای از حوادث جنایی نیست؛ این رخدادها ما را با پرسشی عمیق‌تر درباره وضعیت روابط اجتماعی، فرسایش پیوندهای عاطفی و ظرفیت جامعه برای مهار خشونت روبه‌رو می‌کند. مسئله فقط این نیست که چه کسی، با چه انگیزه‌ای و چگونه دست به قتل زده است؛ مسئله این است که چه شرایطی باعث می‌شود فضایی که باید محل امنیت، اعتماد و حمایت باشد، به عرصه‌ای برای سلب حیات تبدیل شود. خانواده در تصور عمومی، آخرین پناهگاه انسان در برابر ناامنی‌های بیرونی است؛ اما وقتی خشونت به درون این نهاد راه پیدا می‌کند، پیامدهای آن از قربانیان مستقیم فراتر می‌رود. چنین حوادثی احساس امنیت اجتماعی را نیز متزلزل می‌کنند و این پرسش را در ذهن افراد تقویت می‌کنند که اگر خانه امن نباشد، امنیت را باید در کجا جست‌وجو کرد؟ به این ترتیب، قتل خانوادگی تنها یک رابطه را نابود نمی‌کند، بلکه اعتماد به یکی از بنیادی‌ترین نهادهای زندگی اجتماعی را نیز آسیب‌پذیر می‌سازد. …
