به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
رضا غیاث-منتقد: ناصر تقوایی در پاییز 1404، پس از چندین سال سکوت و خانه‌نشینی درگذشت؛ آن‌هم درست در روزی که خود تلخی این خبر را دو‌چندان می‌کرد؛ پیکر داریوش مهرجویی در چنین روزی کارداجین شده بود. سرانجامی ناباور برای دو نفر از واپسین بازماندگان موج نو سینمای ایران که دهه‌ها بود ناباوری سیر وقایع را در مسیر هنری مطلوب‌شان تجربه کرده بودند. اما کاش تلخی ماجرا به همین محدود می‌ماند.
مشغول وداع با آخرین نمایندگان نسل طلایی سینما و ادبیات ایرانیم که طاعونی ویرانگر به جان بخش‌هایی از مردم و مخاطب فرهنگی این دیار افتاده است؛ فحاشی به بهترین هنرمندان و روشنفکران ایران، تحت هدایت هدفمند رسانه‌هایی که دچار نوستالژی برای حکومت پیش از انقلاب شده‌اند؛ بدون آنکه لحظه‌ای دریابند عملکرد ناصر تقوایی و هم‌نسلان او، فراتر از هنر ایران، به جریان جهانی تعلق داشته است. …
