سناتور دموکرات: هگست هزینه‌های جنگ ایران را از مردم آمریکا پنهان می‌کند/ تعمیرات راس لافان سه سال طول می‌کشد

جهان امروز را همان‌گونه که هست ببینید. جنگ‌های انتخابی آغاز می‌شوند، در حالی که دیپلماسی هنوز در جریان است. سرنوشت و بقای ملت‌ها به تصمیم و راده شخصی یک فرد سپرده می‌شود. قوانین، ضعیفان را مقید می‌کنند و قدرتمندان خود را از آن‌ها معاف می‌دانند. هیچ‌یک از این‌ها «ضعف» یا کبود قدرت غرب نیست. این دقیقاً همان کاری است که قدرت، آنجا که در برابر هیچ‌کس پاسخ‌گو نیست، می‌کند

پیت هگست، وزیر جنگ ایالات متحده، گفته است عموم مردم می‌توانند اعدام یک سرگرد سابق ارتش ایالات متحده را به روش تیرباران با جوخه آتش، زنده و مستقیم تماشا کنند؛ روشی که پیش‌تر داعش با پخش زنده بریدن سر گروگان‌های خود به دنیا نشان داده بود.

سخنرانی اخیر وزیر خارجه ایالات متحده در تپه باستانی آتن با بازخوانی حماسی و انتخابی نبرد ۴۸۰ پیش از میلاد و پیوند زدن آن به تهدیدهای ضدایرانی، تلاشی برای قاب‌بندی جنگ کنونی در قالب نبرد تمدن‌ها و مشروعیت‌بخشی به تهدیدهای کاخ سفید علیه موجودیت تمدن ایران است. اظهارات ضد ایرانی مارکو روبیو در حالی بیان شد که بسیاری از تحلیل‌گران این نمایش‌های وزیر خارجه آمریکا را زمینه‌سازی برای کارزار انتخابات ریاست جمهوری او در سال ۲۰۲۸ ارزیابی می‌کنند.

تصمیم اخیر وزارت جنگ ایالات متحده آمریکا مبنی بر پخش زنده اینترنتی مراسم اعدام نظامی با جوخه آتش پس از هشت دهه، بار دیگر توجه افکار عمومی جهان را به شخصیت غریب و تهاجمی سکاندار پنتاگون جلب کرده است؛ مردی که از استودیوهای تلویزیونی فاکس‌نیوز مستقیماً به رأس بزرگ‌ترین ماشین جنگی جهان پرتاب شد و با ادغام بنیادگرایی مذهبی، مصرف مفرط الکل، سوابق تعرض جنسی، نشت اطلاعات طبقه‌بندی‌شده به بستگان در پیام‌رسان‌های تجاری و سر دادن شعارهای افراطی علیه مسلمانان، ساختار نظامی آمریکا را به ورطه یک هرج‌ومرج تمام‌عیار …

خروج آخرین نیروهای آمریکایی از عراق پس از بیش از دو دهه، بار دیگر محدودیت‌های قدرت نظامی آمریکا را برجسته کرده است. مکس بوت که ابتدا از حمله ۲۰۰۳ حمایت می‌کرد، پس از مشاهده پیچیدگی جامعه عراق و فاصله میان گزارش‌های رسمی و واقعیت میدانی، دیدگاه خود را تغییر داد. تجربه عراق از نگاه او نشان می‌دهد پیروزی نظامی لزوماً به موفقیت سیاسی منجر نمی‌شود؛ درسی که در برابر ایران نیز اهمیت دارد.

فضای سیاسی بریتانیا در قبال اسرائیل و مسئله فلسطین در حال تغییر است و دولت لندن موضع صریح‌تری درباره غیرقانونی بودن اشغال سرزمین‌های فلسطینی اتخاذ کرده است. هم‌زمان، در حزب کارگر و حزب سبز درباره جنگ غزه، صهیونیسم و آینده راه‌حل دوکشوری اختلاف نظر افزایش یافته است. برخی جریان‌ها مدل یک دولت مشترک با حقوق برابر را مطرح می‌کنند، در حالی که سیاست رسمی بریتانیا همچنان بر راه‌حل دوکشوری استوار است.