هفت صبح| فرض کنید هر ماه برای ورود به فروشگاهی پول بدهید. انتظار طبیعی این است که پشت درهای آن، مجموعه‌ای متنوع از کالاها منتظرتان باشد. اما وارد می‌شوید و می‌بینید یک محصول جذاب وسط ویترین گذاشته‌اند، چند جنس معمولی اطرافش چیده‌اند و برای یکی از جذاب‌ترین کالاهای تازه هم باید دوباره پول بدهید. احتمالا همان‌جا می‌پرسید: پس هزینه ورودی بابت چه بود؟
این پرسش امروز می‌تواند مقابل سه پلتفرم مهم شبکه نمایش خانگی ایران قرار بگیرد: فیلیمو، فیلم‌نت و شیدا. سه پلتفرمی که برای دسترسی به خدماتشان حق اشتراک می‌گیرند، اما بخش قابل توجهی از جذابیت روزمره‌شان روی دوش یک یا چند محصول محدود قرار گرفته است. کافی است سریال شاخص هر پلتفرم را کنار بگذاریم و بعد دوباره به صفحه اصلی آن نگاه کنیم. چند پیشنهاد واقعا وسوسه‌کننده باقی می‌ماند؟ مشکل دقیقا همین‌جاست. مخاطب برای «یک سریال» پول اشتراک نمی‌دهد. دست‌کم منطق سرویس اشتراکی چنین چیزی نمی‌گوید.
پول یک پلتفرم، محتوای چند محصول؟ …
